62. Postne Skojarzenia: POPIÓŁ

Każdy Wielki Post rozpoczyna się mocnym akcentem Środy Popielcowej. Gdy więc myślę o tym okresie, pierwszym skojarzeniem, zawsze jest popiół.

Ten popiół powstaje z gałązek palmowych, poświęconych w niedzielę palmową – rok wcześniej. Palmy które przynieśliśmy rok temu do Kościoła, by przypomnieć radosny wjazd Jezusa do Świątyni, palmy które zwiastowały nam iż te wielkie dni naszego zbawienia właśnie się zaczynały, teraz stały się popiołem i w wymownym znaku przypominają nam o kruchości naszego życia.

Ten gest posypania naszych głów popiołem w pierwszym dniu Wielkiego Postu pomaga nam dobrze ustawić orbitę tego czasu. Bo przecież Wielki Post nie ma być czasem użalania się nad cierpieniem i śmiercią Jezusa, nie mamy nad Nim lamentować, ale rozważając te wielkie tajemnice naszego zbawienia i tajemnice śmierci Jezusa, mamy przypomnieć sobie że prawdziwym celem naszego życia nie są sprawy tego Świata, a życie wieczne. I po to nam jest ten czas byśmy, nie jako na chwilę przystanęli, otrząsnęli się z naszych spraw i zobaczyli jakie te ziemskie sprawy są mało ważne w stosunku do spraw wiecznych.

Biegamy za lepszym jutrem, za sukcesami zawodowymi, za pieniędzmi, za karierą, za lepszym domem, bierzemy kredyty, kłócimy się z sąsiadami o metr miedzy, nie potrafimy wybaczyć mężowi czy żonie, albo zaakceptować jej wad przez co pozwalamy by nasze małżeństwa się rozpadały, w imię egoizmu niszczymy nasze relację. Tymczasem te wszystkie ziemskie sprawy szybciej niż nam się wydaje przeminą. Z czym wówczas przyjdzie nam stanąć przed Bogiem? Czy rozmnożymy swoje talenty? Czy wykażemy się uczynkami miłosierdzia?

Warto w tym czasie się na ten temat zastanowić. Bo życie nasze jest bardzo kruche. Pamiętajmy, że:

Prochem jesteś i w proch się obrócisz.

Kolejne „Postne Skojarzenia” za tydzień w piątek. Już w środę Jan Paweł II na Wielki Post. Papież opowie o egoizmie.