Rodzina Janowi Pawłowi II była szczególnie bliska. Nazywany On jest nawet papieżem rodziny. Dziś w dobie kryzysu rodzin warto jego nauczanie w tej dziedzinie zgłębić. Podczas Wielkiego Postu 1994 roku papież nauczał:
Rodzina jest pierwszym i uprzywilejowanym środowiskiem wychowania, praktyki życia braterskiego i różnorakich form miłości i solidarności. Życie w rodzinie uczy otwartości, życzliwości i szacunku wobec bliźniego, który powinien zawsze znaleźć w naszym sercu należne sobie miejsce. Życie we wspólnocie skłania także do dzielenia się dobrami, co pozwala człowiekowi wyjść poza własny egoizm. Gdy uczymy się dzielić i dawać, odkrywamy ogromną radość, jakiej pozwala zaznać wspólnota dóbr. Oddziałując słowem i przykładem, rodzice winni stopniowo kształtować w swoich dzieciach postawę solidarności. Pozwoli to każdemu już w dzieciństwie przeżyć doświadczenie wyrzeczenia i postu, które hartuje charakter i uczy panowania nad instynktami, zwłaszcza nad egoistycznym instynktem posiadania. To, czego uczymy się dzięki życiu w rodzinie, utrwala się w nas na całe życie.
Z orędzia Jana Pawła II na Wielki Post 1994 Całość TUTAJ
Jak wyglądają nasze rodziny. Czy naprawdę są zanurzone w Bogu? Czy wychowujemy dzieci w postawie solidarności, czy raczej w postawie egoizmu i mani posiadania? Czy patrząc na nas uczą się postawy życia dla innych czy raczej wmawiamy im że są pępkiem świata?
Czy dla członków naszej rodziny jesteśmy przykładami życia zanurzonego w Bogu? Czy inni obserwując nas mogą stwierdzić że Wielki Post to ważny i wyjątkowy czas, w którym trzeba na chwile się zatrzymać, zaglądnąć bardziej w sprawy wiary, odmówić sobie coś dla Boga i przy okazji obdarować tym innych?
Może warto wykorzystać ten czas, na wspólną rodzinną modlitwę. Święta Teresa z Kalkuty powtarzała że nic tak nie scala małżeństwa i rodziny jak wspólna modlitwa.
Kolejny tekst z cyklu „Jan Paweł II na Wielki Post” już za tydzień w środę. Już w piątek kolejne „Postne Skojarzenia” Zapraszam.
