„Wielki Post jest czasem prawdy. Zaiste, wezwany przez Kościół do modlitwy, pokuty i postu, do wewnętrznego i zewnętrznego ogołocenia z siebie, chrześcijanin staje przed Bogiem i uznaje się za tego, kim jest, odkrywa siebie na nowo.(…) Święty Paweł mówi: „Tak więc w imieniu Chrystusa spełniamy posłannictwo” (2 Kor 5,20). To jest nasza odpowiedzialność! Jesteśmy posłani do innych, do naszych braci. Odpowiedzmy wspaniałomyślnie na tę ufność, którą Chrystus w nas pokłada. Tak, Wielki Post jest czasem prawdy! Popatrzmy na siebie szczerze, uczciwie i z prostotą! Nasi bracia są tam, wśród ubogich, chorych, zepchniętych na margines, starych. Co uczyniliście z waszą miłością? Z waszą prawdą?”
Jan Paweł II (Orędzie na Wielki Post 1981)
Czy dzisiaj Kościół potrafi popatrzeć na siebie w prawdzie? Czy stać go na prawdziwą pokutę i ogołocenie siebie z wszystkich wad? Czy stać nas (Ciebie i mnie) do stanięcia w prawdzie, ogołocenie siebie? Prawdziwy do bólu rachunek sumienia. To boli, ale ten ból oczyszcza i prowadzi do zwycięstwa, bo prawda zawsze wyzwala.
Łatwo jest oceniać innych, oceniać Kościół, że tak trudno mu się oczyścić. Trudniej zacząć od siebie, a przecież jesteśmy członkami Kościoła. To jaki On będzie zależy od nas.
Prawda wyzwala i prowadzi do działania, do niesienia innym siebie, ale siebie prawdziwego.
Stać nas na to?
Kolejny tekst z cyklu „Jan Paweł II na Wielki Post” za tydzień, jak zwykle w środę.
