Z dzisiejszej ewangelii:
«Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im; do takich bowiem należy królestwo Boże.
Zaprawdę, powiadam wam: Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, ten nie wejdzie do niego.”
Relacja dziecko rodzice to zwykle ze strony dziecka pełne zaufanie rodzicom, to bezkrytyczne -przynajmniej na początku- przyjmowanie opowieści o świecie jaką dziecku przedstawiają rodzice i to wreszcie źródło poczucia bezpieczeństwa dla dziecka.
Z czasem dziecko dorasta, szybko zaczyna psocić, buntować się, wchodzić w kolejne skoki rozwojowe które objawiają się kolejnym buntem wymierzonym w stronę rodziców. Gdy jednak dzieje się coś złego, gdy dziecko straci poczucie bezpieczeństwa, gdy stanie mu się krzywda biegnie w ramiona rodziców i to oni są najlepszym lekarstwem na całe zło.
Być jak dziecko to z jednej strony starać się w pełni zaufać Bogu, słuchać co do nas mówi w Piśmie Świętym, bezgranicznie na Nim polegać. Czy tak potrafimy?
Z drugiej strony być jak dziecko to także działać, może nawet buntować się i pokazywać Bogu swój niełatwy charakter, w tym wszystkim pamiętać jednak, że Bóg jest dla nas ostoją, On daje nam poczucie bezpieczeństwa, możemy na Nim polegać i On zawsze czeka na nas z otwartymi ramionami, chce przytulić nas do swojego serca i to niezależnie jak bardzo wcześniej psociliśmy i buntowaliśmy się przeciwko Niemu. On czeka z otwartymi ramionami, czeka aż sami zwrócimy sie w Jego stronę i pobiegniemy by dać się mu utulić.
Chyba niezupełnie. Dziecko może wracać do rodziców po poczucie bezpieczeństwa, ale jednocześnie mieć swoje zdanie, przy nim obstawać i MIEĆ RACJĘ w tym zakresie. Moja „generalna miłość do rodziców” nie wyklucza stwierdzenia oczywistego faktu, że w konkretnych sprawach całkowicie się mylą.
Kościół nie przewiduje, by człowiek miał własne zdanie inne od kościelnego i miał rację – choć często jest to prawda.
Pozdrawiam.